ได้ไปดูหนังที่ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีอยู่บนโลกใบนี้ด้วย ด้วยความจำเป็นบางอย่าง ทีแรกก็ชั่งใจอยู่ว่าหรือจะจำใจดู “ความจำสั้นแต่รักฉันยาว” ดี แต่อารมณ์ที่ไปวันนั้นไม่ได้อยากดูหนังรักเท่าไหร่ อยากดูอะไรสนุกๆคลายเครียด ที่สุดแล้วก็มาลงเอยที่ “BOLT” (ซูเปอร์โฮ่ง หัวใจเกินร้อย) หนังการ์ตูนสุนัขพิทักษ์โลก(ซะเมื่อไหร่) หน้าตาบ้องแบ๊ว
ตอนเข้าไปในโรงหนังไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก แค่ต้องการหนังสักเรื่องที่จะช่วยฆ่าเวลาเท่านั้น แต่พอดูไปดูมา เอ๊ะ! ชักเข้าท่าแฮะ! หนังว่าด้วยชีวิตและทัศนคติของหมาตัวหนึ่งที่ชื่อ Bolts เจ้าหมาน้อยตัวนี้ได้รับความรักจากสาวน้่อยวัย 13 ที่ชื่อ Penny มันโตขึ้นมาพร้อมๆกับความเชื่อที่ว่าตัวเองเป็น SuperDog ที่มีพลังความสามารถพิเศษ มีลำแสงสีเขียวพุ่งออกจากตาไว้สู้กับเหล่าร้าย มีพลัง SuperBark ที่สามารถเขย่าแผ่นดินให้สะเทอนเลื่อนลั่นได้ มีแรงขาที่สามารถกระโดดข้ามหลุมได้เป็นสิบๆเมตร… มันเชื่ออย่างนั้นมาตลอดจนกระทั่งมีเหตุให้ต้องระเหเร่ร่อนออกจากอ้อมอกน้องเพนนี
โลกที่ Bolts ใช้ชีวิตอยู่กับ Penny นั้นที่จริงแล้วคือโรงถ่ายละครใน Hollywood นั่นเอง ทุกอย่างที่ Bolts เชื่อว่าจริงล้วนเป็นสิ่งจอมปลอม เมื่อมันอยู่นอกโรงถ่าย มันก็เป็นเพียงหมาน้อยธรรมดาๆตัวหนึ่งเท่านั้น ไม่มีอำนาจ ไม่มีพลัง ที่จะไปต่อกรกับอะไรได้ แต่สิ่งที่ Bolts ยึดมั่นจนกระทั่งทำให้ความตั้งใจบรรลุผลสำเร็จได้ นั่นก็คือ ความเชื่อมั่นในพลังของตัวเองและความมุ่งมั่นอย่างไม่มีสั่นคลอน
เหลียวหันกลับมาดูชีวิตมนุษย์ ดูหนังเรื่องนี้แล้วก็ให้นึกถึงเหล่าเยาวชนที่ยังใช้ชีวิตอยู่ในสถาบันการศึกษาทั้งหลาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในมหาวิทยาลัย พวกเขาเหล่านี้คือ Bolts ที่ได้รับการยอมรับจากสังคมอันเนื่องมาจากภาพที่ฉายออกมาจากโรงถ่ายซึ่งก็คือ มหาวิทยาลัย พวกเขาเชื่อว่าพวกเขาคือ SuperDog เขาสามารถทำอะไรก็ได้อย่างที่หวังและ “ปริญญา” เปรียบเสมือนลำแสงสีเขียวหรือ SuperBark ที่จะช่วยกำจัดอุปสรรคต่างๆได้ หากจะเปรียบเทียบกัีนแล้วก็ดูจะคล้ายภาษิตพังเพยที่ว่า “กบในกะลา”
สิ่งที่น่าเป็นห่วงคือ เมื่อพวกเขาเหล่านั้นหลุดออกมาจากโรงถ่ายแล้วนั้น พวกเขาจะเป็นอย่างไร จะสามารถหยัดยืนและต่อสู้กับความเป็นจริงได้มากเท่าที่ Bolts เผชิญหรือไม่
หนังเรื่องนี้หากดูดีแบบ “ดูเอาเรื่อง” แล้วล่ะก็ ได้ข้อคิดสำหรับคนทุกผู้ทุกวัยเลยทีเดียวเชียว
ป.ล. หนังเรื่องนี้ ตัวการ์ตูนน่ารักดีเหมือนกัน
