“ยามรักน้ำต้มผักก็ว่าหวาน… ยามชังน้ำตาลก็ว่าขม”
ไม่ผิดเพี้ยนไปจากคำพังเพยที่ว่าเลยแม้แต่น้อยสำหรับกรณีการเกิดภาพเปลือยหรือคลิปการมีเพศสัมพันธ์กันว่อนเน็ต ที่หากสามารถสืบสาวราวเรื่องได้แล้วมักจะพบว่าผู้ที่กระำทำการอันแสนโหดร้ายเช่นนี้มักจะเป็นอดีตคนรักของตน ซึ่งต้องการจะแก้แค้นหรือประจานหรือกลั่นแกล้งอย่างใดก็แล้วแต่ให้หญิงสาวได้อับอาย
เป็นระยะเวลานานพอสมควรแล้วที่มีข่าวการปล่อยภาพเปลือยหรือคลิปหลุดของหญิงสาวทางอินเตอร์เน็ตออกมาตามหน้าสื่ออย่างต่อเนื่อง ยกตัวอย่างเช่น แค่ในหน้าเว็บหนังสือพิมพ์เครือมติชนเพียงวันเดียว (20 มี.ค.52) ก็มีข่าวจำพวกนี้ปรากฏอยู่ถึงสี่เรื่องด้วยกัน แถมยังเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นในหลากหลายประเทศด้วย ไม่ว่าจะเป็นกรณีของริฮันน่ากับแฟนหนุ่มคริส บราวน์ กรณีเอมี่ มรกต กรณีนักศึกษาสาวชาวอเมริกัน กรณีนักการเมืองสาวออสซี่ นี่ยังไม่นับรวมถึงข่าวของอาจารย์สาวราชภัฏที่โดนปล่อยคลิปที่ปรากฏในหน้าข่าวของเว็บอื่นอีก หรือกรณีของคลิปและภาพถ่ายในคอมพิวเตอร์ของดาราหนุ่มเฉิินกวนซีกับดาราสาวทั้งหลายที่เคยเป็นข่าวครึกโครมใหญ่โตไปทั่วโลก
อ่านข่าวประเภทนี้ทีไรรู้สึกหดหู่ใจอย่างบอกไม่ถูก คิดๆดูแล้วหากการกะประมาณคร่าวๆ จะพบว่า กว่าครึ่งของผู้ปล่อยภาพเหล่านี้มักจะเป็นคนที่หญิงสาวเหล่านั้น(เคย)รักและไว้ใจ ให้ทั้งตัวให้ทั้งใจด้วยความเชื่อมั่นในความรักที่ตนมี ณ ตอนนั้น
หลายคนอ่านข่าวแล้วบอกว่า ”น่าสงสาร” บางคนบอก “น่าสมเพช” บางคน “สมน้ำหน้า” ในขณะที่บางคนอาจะบอก “น่าอายแทน” ฯลฯ สิ่งต่างๆเหล่านี้เป็นเพียงความรู้สึกที่เกิดขึ้นเพียงชั่ววูบหลังจากอ่านข่าวจบ แต่จะมีใครคิดบ้างไหมว่ากรณีต่างๆเหล่านี้สะท้อนสภาพปัญหาการคุกคามทางเพศของสังคมไทยขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำอีกในวิธีการปฏิบัติที่ต่างออกไปโดยอาศัยเทคโนโลยีที่ก้าวหน้าขึ้น
ปฏิเสธได้หรือว่าทุกวันนี้อินเตอร์เน็ตเป็นช่องทางสำคัญสำหรับการติดต่อสื่อสาร การเข้าถึงข้อมูลข่าวสาร แล้วการนำำภาพเช่นนี้มาโพสต์ลงในอินเตอร์เน็ตเช่นนี้เล่าส่งผลอย่างไรกัน หรือนี่คือวิธีการเอาคืนแบบใหม่จากผู้ชายที่กระทำต่อผู้หญิงได้โดยตัวเองไม่เสียหายอะไรมาก หนำซ้ำยังจะได้ความภาคภูมิใจกลับมาอีกด้วยว่า “ข้าได้มันแล้ว!!”
สะท้อนสะเทือนใจเหลือเกินหากจะมีผู้ชายสักคนที่คิดกระทำสิ่งเหล่านี้ด้วยเหตุผลและความรู้สึกเช่นนี้
หรือหากจะมีอีกกระแสหนึ่งที่โจมตีฝ่ายหญิงว่า “ถ่ายทำไม” “ก็อยากถ่ายเอง ช่วยไม่ได้” ความคิดเห็นเช่นนี้สามารถเกิดขึ้นได้ แต่นั่นเท่ากับว่าได้เกิดภาวะของการผลักความรับผิดชอบให้กับเพศหญิงซึ่งต้องตกเป็นเหยื่อจากการปล่อยภาพหรือคลิปเหล่านี้เพียงฝ่ายเดียว เพราะมันสะท้อนให้เห็นว่าผู้แสดงความเห็นได้กล่าวย้อนกลับไปตั้งแต่ช่วงเวลาของการตัดสินใจว่าจะยอมถ่ายหรือไม่ยอมถ่าย ซึ่งแน่นอนว่าต้องการหมายถึงการตัดสินใจของฝ่ายหญิงเพียงฝ่ายเดียว
คำถามสำคัญที่เกิดขึ้นคือ “เมื่อมีการถ่ายภาพเช่นนี้แล้ว เหตุใดหนอภาระความรับผิดชอบต่อการกระทำจึงต้องตกมาอยู่แก่ฝ่ายหญิงเพียงฝ่ายเดียว ในขณะที่ฝ่ายชายไม่จำเป็นต้องวิตกกังวลถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นตามมา”
และแน่นอนว่าสิ่งที่กำลังพูดถึงภายใต้บทความนี้ก็คือ กรณีการตั้งใจปล่อยภาพโป๊เปลือยและคลิปหลุดต่างๆของหญิงสาวโดยใช้เทคโนโลยีที่เรียกว่า Internet นั่นเอง
