DoubleAphrodite

ตรวจปอดเพื่อทำวีซ่า UK

doubleaphrodite — Sat, 25 Jul 2009 05:09:44 +0000

การทำวีซ่าเข้า UK ที่จะอยู่ในบ้านเมืองเค้านานเกิน 6 เดือนนั้น จะต้องมีใบรับรองเกี่ยวกับสุขภาพใบหนึ่งซึ่งจะได้จากหน่วยงานที่เราเรียกกันสั้นๆว่า IOM ส่วนสาเหตุที่ต้องตรวจนั้นก็เพื่อดูว่าเรามีเชื้อวัณโรครึเปล่า มีโอกาสที่จะไปแพร่เชื้อให้คนบ้านเมืองเค้ามั้ย -*-

ก่อนที่เราจะไปตรวจปอดก็ทำการค้นคว้าหาข้อมูลมาพอสมควรในเว็บของ vfs ซึ่งมีเอกสารให้ดาวน์โหลดได้ที่นี่ แล้วก็ที่ไม่อ้างถึงไม่ได้ก็คือ บล็อกของคุณ pippa in UK อธิบายไว้ได้ละเอียดมาก เหมือนมีเพือนมาเล่าให้ฟัง เราไปก็เลยไม่งงๆกะชีวิตเท่าไหร่เพราะเหมือนกะได้คุยกะเพื่อนที่ไปทำมาแล้ว ขอบคุณไว้ตรงนี้เลยนะคะ

ไหนๆเราก็ได้ประโยชน์จากบล็อกคนอื่นก็เลยอยากจะแบ่งปันประสบการณ์ให้บ้าง เผื่อว่าใครได้เข้ามาอ่านจะได้รู้ว่าประสบการณ์การตรวจปอดอีกแบบเป็นยังไง เพราะของเรานี่เหนือความคาดหมายของตัวเองมาก เหอๆๆ

เริ่มแรก ก่อนจะไป IOM เราต้องโทรนัดกะเค้าก่อน ไม่งั้นถ้าเราไปแบบไม่ได้นัดอาจจะถูกเจ้าหน้าที่ตรงเคาน์เตอร์ต้อนรับด้านหน้ามองด้วยสายตาพิฆาตได้ แหะๆ แบบว่าเค้าดูแอบดุอะ ก็เข้าใจนะว่าเจอคนหลายแบบแต่แบบว่าไม่ยิ้มเลยอะ เลยเกร็งๆไม่กล้าถามอะไรมาก เหอๆๆ เอาเหอะ หน้าที่เค้าน่ะ

พอเราโทรไปเค้าก็จะถามว่าจะมาวันไหน แล้วเค้าก็จะบอกเวลาให้ว่ากี่โมง ของเราได้ 9 โมงเช้า แต่แบบว่าบ้าพลัง กลัวไปไม่ทันเวลานัด ไปถึงตั้งแต่ยังไม่แปดโมง ก็เลยต้องไปนั่งรออยู่ตรงร้าน coffee world ใกล้ๆ กับอาคารเกษมกิจนั่นแหละ เพราะว่าคุณยามเค้าบอกว่า “IOM ติดต่อได้แปดโมงครึ่งครับ” ก็โอเคเลยไปหาไรกินก่อน

ระหว่างนั่งกินมื้อเช้า ก็นั่งเรียงเอกสารไปเรื่อยๆ ซึ่งก็ได้แก่

1. passport ตัวจริง พร้อมสำเนา

2. บัตรประชาชน ตัวจริง พร้อมสำเนา

3. รูปถ่าย 2 นิ้ว 2 ใบ

4. เงิน 2600 บาท

และแล้วก็ได้เวลา ขึ้นไปนั่งรอ ไม่นานเท่าไหร่เค้าก็เรียกไปดูเอกสาร จากนั้นก็นั่งรอต่อไปอีกแปบ แล้วก็เรียกเราไปจ่ายตัง และเมื่อจ่ายตังเรียบร้อยแล้วก็เข้าสู่กิจกรรมที่หลายๆคนเรียกกันว่า walk rally เพราะว่าต้องเดินทางจาก IOM ซึ่งอยู่บริเวณสีลมไปยัง รพ. ที่เราทำการเลือกเอาไว้ (พญาไท 2 หรือบำรุงราษฎร์) งานนี้ต้องรถไฟฟ้าอยางเดียวค่ะ ไม่งั้นคงไม่เสร็จภายในวันเดียวแน่ๆ

เราตัดสินใจเลือกพญาไท 2 เพราะเคยมีประวัติที่นั่นค่ะและรู้ว่ามันอยู่ตรงไหนอะไรยังไง ส่วนบำรุงราษฎร์นั้นตัดทิ้งค่ะด้วยเหตุผลว่า รพ.ไฮโซ เราเข้าไปอาจจะเกิดอาการปอดแหกแล้วทำให้ปอดมีรอยหรือจุดได้ (ฮา… แต่สุดท้ายก็… เดี๋ยวไว้เล่าต่อค่ะ)

เข้าไปในพญาไท 2 ให้เข้าไปที่ฝ่ายต้อนรับตึกเก่า (ตึก 1) นะคะ ถ้าหลงเข้าไปที่ตึก 2 เดี๋ยวเค้าก็บอกให้ไปที่ตึก 1 อยู่ดีค่ะ จากนั้นก็เอาเอกสารที่ IOM เค้าให้มาเป็นชุดน่ะ ยื่นให้พนักงานที่ใส่เสื้อสูทสีเขียวยืนยิ้มแย้มอยู่ใกล้ๆ แล้วเค้าก็จะจัดการเอกสารต่างๆให้เราค่ะ ได้อ่านในบล็อกบางคนบอกว่าถ้ามีประวัติเป็นคนไข้เก่าจะเร็วกว่า แต่เราเป็นคนไข้เก่า เท่าที่สังเกตุดูก็ไม่ได้แตกต่างจากคนที่ไม่เคยมีประวัติเท่าไหร่นะคะ ระยะเวลาในการจัดการเอกสารก็พอๆกัน

จากนั้นก็เข้าสู่ห้อง x-ray กันค่ะ ก็รอต่ออีก รอๆๆ รอเค้าเรียกเข้าไป x ก่อนเข้าไป x ตรวจสอบชื่อนามสกุลให้ถูกต้องนะคะว่าตรงตามที่เขียนไว้ในพาสปอร์ตรึเปล่า ถ้าไม่ ต้องแก้ค่ะ ของเราแก้ไป 2 รอบกว่าจะตรง -*- เลยรอนานกว่าคนอื่นนิดนึง อันนี้เนี่ยถ้าเกิดตกหล่นแม้แต่ตัวเดียวก็ไม่ได้นะคะ เพราะชื่อนี้จะปรากฏอยู่ในฟิล์ม x-ray และใบรับรองที่ IOM จะออกให้ ถ้าพลาดก็…2600 บาทก็โบ๋เบ๋ค่ะ ต้องเริ่มต้นทำใหม่ตั้งแต่ที่ IOM

เอาล่ะ x แล้วก็ออกมานั่งรอๆๆๆๆๆ แผ่นฟิล์ม x รอประมาณครึ่งชั่วโมงค่ะ ถ้าใครขี้เกียจนั่งรอในห้องนั้น แนะนำให้ออกไปเดินเล่นหาไรกินข้างนอกไปพลางๆก่อน พอใกล้เวลาค่อยมาก็ได้่ค่ะ ส่วนเรานั่งอ่านหนังสือพิมพ์รอค่ะ อ่านเพลินๆก็มีน้ำชากาแฟของ รพ. มาเสิร์ฟให้ เพลินกันปายย แล้วก็ได้แผ่นฟิล์มในที่สุดค่ะ

กลับไป IOM กันค่ะ คล้ายๆเดิม ติดต่อเค้าน์เตอร์แล้วก็นั่งรอเรียก รอชิลๆค่ะ แอร์เย็นๆมีน้ำร้อนน้ำเย็นบริการ อ่านหนังสือพิมพ์รออีก วันนั้นอ่านหนังสือพิมพ์ได้หลายฉบับค่ะ อิอิ 107.. 108… 109… 111 เอ๊ยยย ของเรา 110 นี่หว่า ทำไมข้ามเราไป เอาล่ะสิ ใจคอไม่ดี ระหว่างนั้นเจ้าหน้าที่ออกมาเรียกชื่อคนนึง ไม่ใช่เราค่ะ คนนั้นหายเข้าไปในห้องประมาณ 10 นาที แล้วก็ออกมาด้วยหน้าตาแบบนี้ -*-

“110 ค่ะ” เอาล่ะสิ ตรูเองงงง เดินเข้าไปในห้องที่คนก่อนหน้าหายเข้าไป คาดว่าน่าจะเดากันถูก แต่เดี๋ยวไว้มาเล่าต่อค่ะ เรื่องมันยาววว

เตรียมตัวเรียนอังกฤษ (กะเค้าซะที)

doubleaphrodite — Tue, 14 Jul 2009 04:53:47 +0000

ตั้งหน้าตั้งตารอมานานกับการที่จะได้ออกไปเรียนนอกบ้านเกิดเมืองนอน ในที่สุดความหวังและความฝันก็เป็นจริง ตอนนี้กระบวนการทุกอย่างก้าวหน้าไปมากกว่าครึ่ง แต่ก็ยังเหลือเรื่องที่ต้องทำอีกเท่ากระบุงโกย -_-” เอาน่า!! สู้ต่อไป!!

การเตรียมตัวไปเรียนต่ออังกฤษเนี่ย ถ้าใครใช้บริการของ agency ก็สบายไปแปดอย่าง (หรืออาจจะมากกว่านั้น) แต่เรามันดันเป็นพวกประเภทไม่ใช้ agency ซะด้วยสิ เลยต้องมาเหนื่อยยากตรากตรำหาข้อมูล ติดต่อ u และทำเรื่องขอวีซ่า ฯลฯ ด้วยตัวเอง โชคดีว่ามีเพื่อนอีกคนที่ก็เป็นโรคเดียวกัน เลยเกิดอารมณ์สองหัวกระเทียมลีบขึ้นมา เหอๆๆ อย่างน้อยก็ไม่ได้ลีบคนเดียวหละนะ

ว่าแล้วก็ทวนกันหน่อย หลักๆสำหรับการเริ่มต้นเตรียมตัวไปเรียนต่อเนี่ย จริงๆแล้วก็ว่าด้วยการสอบภาษาอังกฤษ เพื่อให้มีผลไปยื่นสมัครตาม u ต่างๆ หาที่เรียนให้ได้ จากนั้นก็รอๆๆๆๆ การตอบกลับของสถาบันที่เราสมัครไปว่าเค้าจะให้ conditional/uncoditional offer ถ้าได้ conditional ชีวิตอาจจะยุ่งยากนิดหน่อย แต่ถ้าได้ unconditional offer ชีวิตจะสบายกว่าเยอะ เพราะจะไม่ต้องมาพะวงกะเรื่องการเตรียมภาษาอีกต่อไป คือ uncon เนี่ยหมายความว่าเค้ารับเราโดยไม่มีเงื่อนไขให้ไปเรียนไรเพิ่มแ้ล้ว ไปเริ่มเรียนได้เลย

จากนั้นจึงจะเข้าสู่กระบวนการ(ที่ยากกว่า)ต่อไป ซึ่งก็คือ การขอวีซ่า เหอๆๆ ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมวีซ่า UK ขอยากกว่าวีซ่า US คือก็ไม่เคยไปขอของ US หรอกนะ แต่เวลาเล่าให้คนรู้จักที่เคยไป US ฟัง เค้าชอบบอกว่า โห ทำไมมันยากจัง แล้วอีกอย่างเรามันคนเหนือเนาะ US ยื่นที่เชียงใหม่ได้ แต่ทำไม๊..ทำไม UK ต้องให้ตรูลงมา กทม. ด้วย ไม่ได้ลำบากมากเท่าไหร่หรอก แต่บางทีเวลามันก็ไม่ได้ แบบว่างานก็มีทำอะ ยิ่งช่วงใกล้ไปเรียน ยิ่งต้องอยู่ในช่วงเคลียร์งานเลยอะ

เอาเหอะ ไม่เป็นไร เมื่อเป็นระเบียบของเค้า เราก็ต้องมา

จริงๆแล้ว ปกติถ้าช่วงหยุดหลายวันหรืองานไม่ค่อยมีก็มา กทม. บ่อยอยู่หรอก แต่ช่วงนี้หวัด 2009 มันดันระบาดเนี่ยสิ ไม่อยากเล้ยยย อยากอยู่กะเหย้าเฝ้ากะเรือน เพราะเกิดตรูไปติดหวัดระหว่างการเดินทางขึ้นมา ก็อดไปเรียนต่อซะงั้นดิ เฮ้อออ ว่าแล้วช่วงนี้เลยงัดอาวุธสำคัญมาใช้ระหว่างอยู่ กทม. นั่นก็คือ… หน้ากากอนามัย!! ใส่ตลอดคับ ลงรถไฟใต้ดิน ขึ้นรถเมล์ เข้าห้าง ใส่หมด เพื่อความปลอดภัยของตัวเองและเพื่ออนาคตด้วย

วกกลับมาเรื่องการขอวีซ่า เป็นขั้นตอนที่ค่อนข้างเครียดเพราะเราจะต้องเตรียมเอกสารทุกอย่างที่เค้าต้องการให้ครบ ถ้าไม่ครบก็ไม่ได้วีซ่า และเอกสารตัวนึงที่เป็น a must!! ก็คือ เอกสารการรับรองการตรวจร่างกายจาก IOM หรือที่หลายคนเรียกกันง่ายๆว่าตรวจปอดนั่นแหละ

ค่าใช้จ่ายก็ไม่ได้มากมายอะไร ค่าตรวจปอด 2600 + ค่าวีซ่า 8410 เบ็ดเสร็จก็ 11,010 บาท แค่นั้นเอง!! โอยยยย ลมจับ ไหนจะรวมค่าเดินทางจากเมืองไกลของตรูอีก นี่ถ้าลงมารอบเดียวก็ไม่เท่าไหร่หรอก แต่อันว่าตัวข้าพเจ้าดันมีปัญหากับปอดของตัวเองเนี่ยสิ เลยต้องลงมาอีกรอบเพื่อเก็บเสมหะ ชีวิตจะเป็นไง ตื่นเต้นแค่ไหน ไว้ค่อยมาเขียนต่อดีกว่า -*-

I was born to love you – Queen (แปลเพลง)

doubleaphrodite — Mon, 11 May 2009 08:11:14 +0000

เพิ่งดูซีรี่ส์ญี่ปุ่นเรื่อง Pride ที่มีคิมุระ ทาคุยะ และทาเคอุจิ ยูโกะ นำแสดงจบไปอีกรอบ ดูไปซึ้งไป แล้วก็ให้รู้สึกว่าคนเลือกเพลงประกอบละครนี่ช่างคิดนะ ปกติโดยส่วนมากเพลงประกอบละครแต่ละเรื่อง ถ้าไม่หวานจนเลี่ยนไปเลย ก็เศร้าจนน้ำตาร่วงกันไปเลย หรือไม่ก็ต้องเป็นเพลงป๊อบใสๆวัยกระเตาะ อะไรประมาณนั้น แต่นี่เค้าช่างเลือกเอาเพลงร็อคมาเป็นเพลงประกอบได้อย่างเหมาะเจาะและลงตัว

ว่าแล้วก็เลยเกิดอารมณ์อยากรู้ว่าเพลงนี้ใครร้อง คนร้องเป็นคนยังไง ก็เลยได้รู้ว่าวงที่ร้องเพลงนี้ที่ชื่อวง Queen มีนักร้องน้ำเป็นเกย์ชื่อ Freddie Mercury ซึ่งเสียชีวิตด้วยโรคเอดส์ในปี 1991 ซึ่งเป็นปีที่คนบนโลกยังไม่มีใครรู้จักโรคนี้ดีนัก ไม่มีใครรู้ว่าจะจัดการกับโรคนี้ได้หรือไม่ ยังไง ถึงอย่างนั้นก็เหอะ แม้สาเหตุการตายของเค้าจะตกเป็นข่าวใหญ่โต แต่ว่าแฟนเพลงก็ยังให้การยอมรับและยกย่องเค้าในฐานะนักร้องผู้ยิ่งใหญ่คนนึงอยู่ดี โดยเค้าได้รับการยกย่องให้เป็นดาวร็อคเชื้อชาติเอเชียคนแรกของอังกฤษ (Britain’s first asian rock star) อันเนื่องมาจากว่าเค้าเป็นคนอินเดียนั่นเอง (อ่านเพิ่มเิติมได้ที่นี่)

สิ่งหนึ่งที่เป็นเสน่ห์ของ Freddie Mercury สำหรับเราหลังจากที่ได้ฟังเพลงก็คือ น้ำเสียงที่หนักแน่นเต็มเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ร่วมไปกับเพลง ฟังเพลง I was born to love you ที่เป็นเพลงประกอบซีรี่ส์เรื่องนี้แล้ว รู้สึกฮึกเหิม เหมือนกับว่า เฮ้!! ดูเหมือนว่าเราจะเกิดมาเพื่อรักใครสักคนนะเนี่ย XD ไม่รู้เว่อไปป่าว แต่ยังไงก็ตามเหอะ เพลงนี้เป็นเพลงร็อกอีกเพลงหนึ่งที่ฟังแล้วรู้สึกฟังได้อีกเรื่อยๆ ไม่เหมือนเพลงร็อกอื่นๆที่เคยได้ฟังมา เพราะปกติเป็นคนไม่ชอบเพลงร็อกนั่นเอง

ว่าแล้ว… เราก็มาแปลเพลงกันเล่นๆ ดูเลยดีกว่า เนื้อเพลงเพลงนี้เป็นคำง่ายๆ พูดซ้ำไปซ้ำมา แต่ว่ามีความหมายแอบแฝงอยู่ในนั้นมากมาย แปลให้สวยได้ยากมาก ลองทำดูแล้วก็ยังห้วนๆ ฟังแล้วเป็นมะนาวไม่มีน้ำอยู่ดี แต่ว่าก็ลองแปลมาให้ได้อ่านกันเล่นๆ ใครที่เข้ามาอ่านก็ช่วยปรับแก้ได้นะ

I was born to love you ฉันเกิดมาเพื่อรักเธอ
With every single beat of my heart ด้วยทุกๆจังหวะหัวใจของฉันที่เต้นอยู่
Yes, I was born to take care of you ใช่ ฉันเกิดมาเพื่อดูแลเธอ
Every single day… ในทุกๆวัน

You are the one for me เธอคือคนที่ใช่สำหรับฉัน
I am the man for you ฉันคือคนที่ใช่สำหรับเธอ
You were made for me เธอถูกสร้างมาเพื่อฉัน
You’re my ecstasy เธอคือความปลาบปลื้มยินดีของฉัน
If I was given every opportunity หากฉันได้รับมอบโอกาสทุกๆโอกาส
I’d kill for your love ฉันคงต้องตายเพราะรักของเธอ

So take a chance with me เมื่อเป็นเช่นนั้น ฉวยโอกาสนั้นไว้ร่วมกับฉัน
Let me romance with you ให้ฉันได้เคลิบเคลิ้มด้วยรักไปกับเธอ
I’m caught in a dream ฉันตกอยู่ในความฝัน
And my dream’s come true และฝันนั้นก็กลายเป็นจริง
It’s so hard to believe มันยากเหลือเกินที่จะเชื่อ
This is happening to me ว่าเรื่องนี้มันกำลังเกิดขึ้นกับฉัน
An amazing feeling ความรู้สึกอันแสนมหัศจรรย์
Coming through – เยื้องย่างมาปรากฏ

I wanna love you ฉันต้องการรักเธอ
I love every little thing about you ฉันรักสิ่งเล็กสิ่งน้อยทุกสิ่งเกี่ยวกับเธอ
I wanna love you, love you, love you ฉันต้องการรักเธอ รักเธอ รักเธอ
Born – to love you เกิด… เพื่อรักเธอ
Born – to love yo เกิด… เพื่อรักเธอ
Yes I was born to love you ใช่ ฉันเกิดมาเพื่อรักเธอ
Born – to love yo เกิด… เพื่อรักเธอ
Born – to love yo เกิด… เพื่อรักเธอ
Every single day – of my life ทุกๆแต่ละวันของชีวิตฉัน

An amazing feeling ความรู้สึกอันแสนมหัศจรรย์
Comin’ through เกิดขึ้นแล้ว

Yes I was born to love you ใช่ ฉันเกิดมาเพื่อรักเธอ
Every single day of my life ไนทุกๆแต่ละวันของชีวิตฉัน

Go, I love you babe ฉันรักเธอ
Yes, I was born to love you ใช่ ฉันเกิดมาเพื่อรักเธอ
I wanna love you, love you, love you ฉันต้องการรักเธอ รักเธอ รักเธอ
I wanna love you ฉันต้องการรักเธอ
I get so lonely, lonely, lonely ฉันเหงา เหงา เหงาเหลือเกิน
Yeah, I want to love you ใช่ ฉันต้องการรักเธอ
Yeah, give it to me ได้โปรดให้ความรักกับฉัน

Emotions – Destiny’s Child (แปลเพลง)

doubleaphrodite — Thu, 07 May 2009 15:37:44 +0000

เพลงนี้มีใครคนนึงส่งมาให้ฟัง ไม่รู้ด้วยเหตุผลไหน แต่ฟังแล้วชอบใจ ก็เลยหาเนื้อเพลงมานั่งแปลเล่น จริงๆได้ลองเข้าไปอ่านบทแปลของใครคนหนึ่งบนอินเตอร์เน็ต แปลได้สวยมากกก อ่านแล้วซึ้ง… แต่ยังไงก็ยังอยากแปลเป็นเวอร์ชั่นของตัวเองอยู่ดี

เท่าที่รู้เพลงนี้ original version โดย BeeGees แล้ว Destiny’s Child เอามา cover ได้เพราะมาก ฟังแล้วซึ้งดี อีกอย่างชอบเสียงร้องของผู้หญิงมากกว่าอยู่แล้วด้วย ^__^ BeeGees ก็ร้องดีนะเสียงแหลมดี แต่ Destiny’s Child ได้ใจเราไปมากกว่า

It’s Over And Done
But The Heartache Lives On Inside
And Who’s The One You’re Clinging To
Instead Of Me Tonight

And Where Are You Now Now That I Need You
Tears On My Pillow Wherever You Go
I’ll Cry Me A River That Leads To Your Ocean You Never See Me Fall Apart
In The Words Of A Broken Heart
It’s Just Emotion That’s Taken Me Over
Caught Up In Sorrow Lost In My Soul
But If You Don’t Come Back
Come Home To Me Darling
Dont You Know There’s Nobody Left In This World
To Hold Me Tight
Dont Cha Know There’s Nobody Left In This World To Kiss Goodnight
Goodnight Goodnight

I’m There At Your Side
I’m Part Of All The Things You Are
But You’ve Got A Part Of Someone Else
You’ve Got To Find Your Shining Star

And Where Are You Now Now That I Need You
Tears On My Pillow Wherever You Go
I’ll Cry Me A River That Leads To Your Ocean
You Never See Me Fall Apart

In The Words Of A Broken Heart
It’s Just Emotion That’s Taken Me Over
Caught Up In Sorrow Lost In My Soul
But If You Don’t Come Back
Come Home To Me Darling
Dont You Know There’s Nobody Left In This World
To Hold Me Tight
Nobody Left In This World To Kiss Goodnight
Goodnight Goodnight

And Where Are You Now Now That I Need You
Tears On My Pillow Wherever You Go
I’ll Cry Me A River That Leads To Your Ocean
You Never See Me Fall Apart

In The Words Of A Broken Heart
It’s Just Emotion That’s Taken Me Over
Caught Up In Sorrow Lost In My Soul
But If You Don’t Come Back
Come Home To Me Darling
Nobody Left In This World
To Hold Me Tight
Nobody Left In This World To Kiss Goodnight
Goodnight Goodnight

มันจบและสิ้นสุดลงแล้ว

แต่ความเจ็บปวดในใจยังฝังลึกอยู่ภายใน

และคืนนี้…ใครกันนะที่เธอกำลังแนบชิดด้วย…แทนที่ฉันคนนี้

แล้วเธออยู่ที่ไหนในตอนนี้ ตอนที่ฉันต้องการเธอ

หยาดน้ำตาร่วงหล่นบนหมอนของฉัน ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนก็ตาม

ฉันจะร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายน้ำ ซึ่งไหลลงสู่มหาสมุุทรเช่นเธอ

เธอคงไม่เคยเห็นฉันที่หัวใจแตกสลายเช่นนี้

ด้วยถ้อยคำของคนที่หัวใจร้าวราน

มันคืออารมณ์ ที่ครอบงำฉันอยู่ ณ ตอนนี้

ติดอยู่กับความเศร้า หลงอยู่ในดวงวิญญาณ

แต่ถ้าเธอไม่กลับมาหาฉัน…

อย่างน้อยกลับบ้านมาหาฉันก็ยังดีที่รัก

เธอไม่รู้เลยหรือว่า ไม่มีใครในโลกนี้

ที่จะกอดฉันอย่างแนบแน่น

ไม่มีใครในโลกนี้ที่จะจูบราตรีสวัสดิ์ฉัน

ฉันอยู่ตรงนี้ข้างๆเธอ

ฉันเป็นส่วนหนึ่งของทุกสิ่งที่เธอเป็น

แต่เธอกลับไปเป็นส่วนหนึ่งของใครคนอื่น

เธอต้องการเสาะหาดวงดาวที่ส่องแสงสุกใส

แล้วเธออยู่ที่ไหนในตอนนี้ ตอนที่ฉันต้องการเธอ

หยาดน้ำตาร่วงหล่นบนหมอนของฉัน ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนก็ตาม

ฉันจะร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายน้ำ ซึ่งไหลลงสู่มหาสมุุทรเช่นเธอ

เธอคงไม่เคยเห็นฉันที่หัวใจแตกสลายเช่นนี้

ด้วยถ้อยคำของคนที่หัวใจร้าวราน

มันคืออารมณ์ ที่ครอบงำฉันอยู่ ณ ตอนนี้

ติดอยู่กับความเศร้า หลงอยู่ในดวงวิญญาณ

แต่ถ้าเธอไม่กลับมาหาฉัน…

อย่างน้อยกลับบ้านมาหาฉันก็ยังดีที่รัก

เธอไม่รู้เลยหรือว่า ไม่มีใครในโลกนี้

ที่จะกอดฉันอย่างแนบแน่น

ไม่มีใครในโลกนี้ที่จะจูบราตรีสวัสดิ์ฉัน

Shitzu-Sushi-Shitzu

doubleaphrodite — Sat, 18 Apr 2009 16:01:39 +0000

ซูชิเป็นเจ้าตัวแสบประจำบ้านที่ตอนนี้หนึ่งขวบแล้ว เด็กๆร่าเริงยังไง โตมาก็ร่าเริงอย่างนั้น กินเก่ง เล่นเก่ง แถมยังอดนอนเ่ก่งด้วย ตื่นสิบโมงแต่กว่าจะนอนตีสอง อะโห สงสัยติดนิสัยเจ้าของ แหะๆ อย่างเมื่อคืนก่อนไม่รู้ไปคึกมาจากไหน ตื่นมางื๊ดๆๆจะออกไปวิ่งเล่่นนอกบ้านตอนเที่ยงคืน ตีสอง และตีสี่ เจ้านายใหญ่(แม่ จขบ.)เลยต้องออกลุกมาเปิดประตูบ้านให้ แทบไม่ได้นอน นี่ตั้งใจไว้ว่าเดี๋ยวรอแม่ไปเวียดนามก่อน จะดัดนิสิยเจ้าลูกหมาซะให้เข็ด อิอิ อยู่ที่บ้านทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจ เดี๋ยวเอาไปฝึกวินัยที่อื่นซะให้เข็ด ฮี่ๆๆ อุ๊บส์! ลืมตัว เป็นมารร้ายไปซะแล้ว 555

เร็วๆนี้ว่าจะพาไปตัดขนรับหน้าร้อนซะหน่อย วันนี้เลยอยากจะเก็บรูปเจ้าตัวดีเอาไว้ก่อน เผื่อวันหลังคิดถึงขนยุ่งๆยาวๆจะได้ย้อนกลับมาดูได้ ตอนนี้เลือกทรงไว้ทรงนึงไปดูมาจากในเว็บพันทิพย์และบล็อกของร้านกรูมมิ่งแห่งหนึ่ง ในพันทิพย์เรียกทรงนี้ว่า “ทรงนักเรียน” อยากรู้จริงๆว่าตัดออกมาแล้วจะเป็นไง รอลุ้นหลังตัดแ้ล้วกัน แล้วเดี๋ยวหลังจากตัดแล้วจะเอามาโชว์ในบล็อกอีกรอบ

อ้อ ตั้งใจอีกอย่างว่าจะขจัดเห็บให้สิ้นซาก ภายในช่วงเวลาที่แม่ไม่อยู่บ้านเนี่ยแหละ แต่ไม่รู้ว่าจะสลัดตัวขี้เกียจออกจากหลังตัวเองได้รึเปล่า เหอๆๆ เจ้าลูกหมามีเห็บเป็นปรสิต ส่วนเจ้าของมีตัวขี้เกียจเป็นปรสิต ซึ่งดูท่าทางจะกำจัดยากกว่าเห็บแฮะ -_-”

แฉภาพเปลือยว่อนเน็ต!! การคุกคามทางเพศอันแสนโหดร้ายต่อผู้หญิง!!

doubleaphrodite — Fri, 20 Mar 2009 13:04:13 +0000

“ยามรักน้ำต้มผักก็ว่าหวาน… ยามชังน้ำตาลก็ว่าขม”

ไม่ผิดเพี้ยนไปจากคำพังเพยที่ว่าเลยแม้แต่น้อยสำหรับกรณีการเกิดภาพเปลือยหรือคลิปการมีเพศสัมพันธ์กันว่อนเน็ต ที่หากสามารถสืบสาวราวเรื่องได้แล้วมักจะพบว่าผู้ที่กระำทำการอันแสนโหดร้ายเช่นนี้มักจะเป็นอดีตคนรักของตน ซึ่งต้องการจะแก้แค้นหรือประจานหรือกลั่นแกล้งอย่างใดก็แล้วแต่ให้หญิงสาวได้อับอาย

เป็นระยะเวลานานพอสมควรแล้วที่มีข่าวการปล่อยภาพเปลือยหรือคลิปหลุดของหญิงสาวทางอินเตอร์เน็ตออกมาตามหน้าสื่ออย่างต่อเนื่อง ยกตัวอย่างเช่น แค่ในหน้าเว็บหนังสือพิมพ์เครือมติชนเพียงวันเดียว (20 มี.ค.52) ก็มีข่าวจำพวกนี้ปรากฏอยู่ถึงสี่เรื่องด้วยกัน แถมยังเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นในหลากหลายประเทศด้วย ไม่ว่าจะเป็นกรณีของริฮันน่ากับแฟนหนุ่มคริส บราวน์ กรณีเอมี่ มรกต กรณีนักศึกษาสาวชาวอเมริกัน กรณีนักการเมืองสาวออสซี่ นี่ยังไม่นับรวมถึงข่าวของอาจารย์สาวราชภัฏที่โดนปล่อยคลิปที่ปรากฏในหน้าข่าวของเว็บอื่นอีก หรือกรณีของคลิปและภาพถ่ายในคอมพิวเตอร์ของดาราหนุ่มเฉิินกวนซีกับดาราสาวทั้งหลายที่เคยเป็นข่าวครึกโครมใหญ่โตไปทั่วโลก

อ่านข่าวประเภทนี้ทีไรรู้สึกหดหู่ใจอย่างบอกไม่ถูก คิดๆดูแล้วหากการกะประมาณคร่าวๆ จะพบว่า กว่าครึ่งของผู้ปล่อยภาพเหล่านี้มักจะเป็นคนที่หญิงสาวเหล่านั้น(เคย)รักและไว้ใจ ให้ทั้งตัวให้ทั้งใจด้วยความเชื่อมั่นในความรักที่ตนมี ณ ตอนนั้น

หลายคนอ่านข่าวแล้วบอกว่า ”น่าสงสาร” บางคนบอก “น่าสมเพช” บางคน “สมน้ำหน้า” ในขณะที่บางคนอาจะบอก “น่าอายแทน” ฯลฯ สิ่งต่างๆเหล่านี้เป็นเพียงความรู้สึกที่เกิดขึ้นเพียงชั่ววูบหลังจากอ่านข่าวจบ แต่จะมีใครคิดบ้างไหมว่ากรณีต่างๆเหล่านี้สะท้อนสภาพปัญหาการคุกคามทางเพศของสังคมไทยขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำอีกในวิธีการปฏิบัติที่ต่างออกไปโดยอาศัยเทคโนโลยีที่ก้าวหน้าขึ้น

ปฏิเสธได้หรือว่าทุกวันนี้อินเตอร์เน็ตเป็นช่องทางสำคัญสำหรับการติดต่อสื่อสาร การเข้าถึงข้อมูลข่าวสาร แล้วการนำำภาพเช่นนี้มาโพสต์ลงในอินเตอร์เน็ตเช่นนี้เล่าส่งผลอย่างไรกัน หรือนี่คือวิธีการเอาคืนแบบใหม่จากผู้ชายที่กระทำต่อผู้หญิงได้โดยตัวเองไม่เสียหายอะไรมาก หนำซ้ำยังจะได้ความภาคภูมิใจกลับมาอีกด้วยว่า “ข้าได้มันแล้ว!!”

สะท้อนสะเทือนใจเหลือเกินหากจะมีผู้ชายสักคนที่คิดกระทำสิ่งเหล่านี้ด้วยเหตุผลและความรู้สึกเช่นนี้

หรือหากจะมีอีกกระแสหนึ่งที่โจมตีฝ่ายหญิงว่า “ถ่ายทำไม” “ก็อยากถ่ายเอง ช่วยไม่ได้” ความคิดเห็นเช่นนี้สามารถเกิดขึ้นได้ แต่นั่นเท่ากับว่าได้เกิดภาวะของการผลักความรับผิดชอบให้กับเพศหญิงซึ่งต้องตกเป็นเหยื่อจากการปล่อยภาพหรือคลิปเหล่านี้เพียงฝ่ายเดียว เพราะมันสะท้อนให้เห็นว่าผู้แสดงความเห็นได้กล่าวย้อนกลับไปตั้งแต่ช่วงเวลาของการตัดสินใจว่าจะยอมถ่ายหรือไม่ยอมถ่าย ซึ่งแน่นอนว่าต้องการหมายถึงการตัดสินใจของฝ่ายหญิงเพียงฝ่ายเดียว

คำถามสำคัญที่เกิดขึ้นคือ “เมื่อมีการถ่ายภาพเช่นนี้แล้ว เหตุใดหนอภาระความรับผิดชอบต่อการกระทำจึงต้องตกมาอยู่แก่ฝ่ายหญิงเพียงฝ่ายเดียว ในขณะที่ฝ่ายชายไม่จำเป็นต้องวิตกกังวลถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นตามมา”

และแน่นอนว่าสิ่งที่กำลังพูดถึงภายใต้บทความนี้ก็คือ กรณีการตั้งใจปล่อยภาพโป๊เปลือยและคลิปหลุดต่างๆของหญิงสาวโดยใช้เทคโนโลยีที่เรียกว่า Internet นั่นเอง

“The First Penguin Award”…ใครบอกว่าความล้มเหลวคือความผิดพลาด

doubleaphrodite — Thu, 19 Mar 2009 07:15:26 +0000

“In a virtual-reality course I taught, I encouraged students to attempt hard things and not worry about failing. At the end of the semester, I presented a stuffed penguin—“The First Penguin Award”—to the team that took the biggest gamble while not meeting its goals. The award came from the idea that when penguins jump in water that might have predators, well, one of them’s got to be the first penguin. In essence, it was a prize for “glorious failure.”

Experience is what you get when you don’t get what you wanted. And it can be the most valuable thing you have to offer.

source : “Randy Pausch’s Last Lecture” in http://wannabeakp.wordpress.com/2008/04/08/the-first-penguin-award/

นิตยสาร art4d พูดถึงเรื่องนี้ไว้นิดนึง อ่านแล้วสนใจเลยมา search หาข้อมูลเพิ่มในเน็ต ได้อ่านข้อความข้างบนแล้วเลยชักอยากอ่านหนังสืเรื่อง “the Last Lecture” ทั้งเล่มดูซะแล้วสิ ดูท่าทางจะเป็นมุมมองดีๆที่ควรจะต้องหามาอ่าน

ลองเขียนครั้งแรกกับ wordpress

doubleaphrodite — Fri, 13 Mar 2009 04:56:30 +0000

ลองอ่านบล็อกของหลายๆคนในนี้แล้วรู้สึกว่าน่าสนใจ เลยขอลองเปิดบล็อกใหม่ที่นี่ซะหน่อย เผื่อจะได้มีโอกาสแลกเปลี่ยนกับทุกคนที่อยู่ในชุมชน wordpress กันบ้าง ซึ่งบล็อกนี้ก็ตั้งใจว่าจะเขียนอะไรต่อมิอะไรเรื่องเปื่อยทั้งที่มีสาระและไม่มีสาระ (น่ากลัวว่าอย่างหลังจะมากกว่าหน่อยด้วยซ้ำนะนี่ [^-^] ) ใครอ่านแล้วมีความเห็นยังไงอย่าลืมทิ้งข้อความไว้นะ

แล้วไว้จะค่อยๆทะยอยเขียนบล็อกอื่นๆตามมาอีกเรื่อยๆ ส่วนบล็อกที่เขียนย้อนหลังจากวันที่นี้ก็เป็นบล็อกที่ย้้ายมาจากบ้านเดิม เอามาจัดเก็บไว้ให้เป็นระเบียบซะหน่อย ลองอ่านย้อนหลังกันดูได้

Bolt!! หมาน้อยพิทักษ์โลก(??)

doubleaphrodite — Wed, 11 Mar 2009 11:01:43 +0000

ได้ไปดูหนังที่ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีอยู่บนโลกใบนี้ด้วย ด้วยความจำเป็นบางอย่าง ทีแรกก็ชั่งใจอยู่ว่าหรือจะจำใจดู “ความจำสั้นแต่รักฉันยาว” ดี แต่อารมณ์ที่ไปวันนั้นไม่ได้อยากดูหนังรักเท่าไหร่ อยากดูอะไรสนุกๆคลายเครียด ที่สุดแล้วก็มาลงเอยที่ “BOLT” (ซูเปอร์โฮ่ง หัวใจเกินร้อย) หนังการ์ตูนสุนัขพิทักษ์โลก(ซะเมื่อไหร่) หน้าตาบ้องแบ๊ว

ตอนเข้าไปในโรงหนังไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก แค่ต้องการหนังสักเรื่องที่จะช่วยฆ่าเวลาเท่านั้น แต่พอดูไปดูมา เอ๊ะ! ชักเข้าท่าแฮะ! หนังว่าด้วยชีวิตและทัศนคติของหมาตัวหนึ่งที่ชื่อ Bolts เจ้าหมาน้อยตัวนี้ได้รับความรักจากสาวน้่อยวัย 13 ที่ชื่อ Penny มันโตขึ้นมาพร้อมๆกับความเชื่อที่ว่าตัวเองเป็น SuperDog ที่มีพลังความสามารถพิเศษ มีลำแสงสีเขียวพุ่งออกจากตาไว้สู้กับเหล่าร้าย มีพลัง SuperBark ที่สามารถเขย่าแผ่นดินให้สะเทอนเลื่อนลั่นได้ มีแรงขาที่สามารถกระโดดข้ามหลุมได้เป็นสิบๆเมตร… มันเชื่ออย่างนั้นมาตลอดจนกระทั่งมีเหตุให้ต้องระเหเร่ร่อนออกจากอ้อมอกน้องเพนนี

โลกที่ Bolts ใช้ชีวิตอยู่กับ Penny นั้นที่จริงแล้วคือโรงถ่ายละครใน Hollywood นั่นเอง ทุกอย่างที่ Bolts เชื่อว่าจริงล้วนเป็นสิ่งจอมปลอม เมื่อมันอยู่นอกโรงถ่าย มันก็เป็นเพียงหมาน้อยธรรมดาๆตัวหนึ่งเท่านั้น ไม่มีอำนาจ ไม่มีพลัง ที่จะไปต่อกรกับอะไรได้ แต่สิ่งที่ Bolts ยึดมั่นจนกระทั่งทำให้ความตั้งใจบรรลุผลสำเร็จได้ นั่นก็คือ ความเชื่อมั่นในพลังของตัวเองและความมุ่งมั่นอย่างไม่มีสั่นคลอน

เหลียวหันกลับมาดูชีวิตมนุษย์ ดูหนังเรื่องนี้แล้วก็ให้นึกถึงเหล่าเยาวชนที่ยังใช้ชีวิตอยู่ในสถาบันการศึกษาทั้งหลาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในมหาวิทยาลัย พวกเขาเหล่านี้คือ Bolts ที่ได้รับการยอมรับจากสังคมอันเนื่องมาจากภาพที่ฉายออกมาจากโรงถ่ายซึ่งก็คือ มหาวิทยาลัย พวกเขาเชื่อว่าพวกเขาคือ SuperDog เขาสามารถทำอะไรก็ได้อย่างที่หวังและ “ปริญญา” เปรียบเสมือนลำแสงสีเขียวหรือ SuperBark ที่จะช่วยกำจัดอุปสรรคต่างๆได้ หากจะเปรียบเทียบกัีนแล้วก็ดูจะคล้ายภาษิตพังเพยที่ว่า “กบในกะลา”

สิ่งที่น่าเป็นห่วงคือ เมื่อพวกเขาเหล่านั้นหลุดออกมาจากโรงถ่ายแล้วนั้น พวกเขาจะเป็นอย่างไร จะสามารถหยัดยืนและต่อสู้กับความเป็นจริงได้มากเท่าที่ Bolts เผชิญหรือไม่

หนังเรื่องนี้หากดูดีแบบ “ดูเอาเรื่อง” แล้วล่ะก็ ได้ข้อคิดสำหรับคนทุกผู้ทุกวัยเลยทีเดียวเชียว

ป.ล. หนังเรื่องนี้ ตัวการ์ตูนน่ารักดีเหมือนกัน

ว่าด้วย Mag ครั้งที่ 1 : กับ “WAY” Magazine

doubleaphrodite — Wed, 04 Mar 2009 20:11:59 +0000

สองสามวันมานี้ได้อ่าน magazine หลายหัวมากมาย เหมือนเปลี่ยนบรรยากาศการอ่านซะหน่อย หลังจากที่โหมอ่านข่าวตามเน็ต อ่านบล็อก อ่านกระ้ทู้ ฯลฯ อ่านๆๆจนตาลายและเหมือนจะสายตาสั้นเพิ่มขึ้นกับการจ้องหน้าจอเป็นเวลานาน เลยหันมาโหมกระหน่ำอ่านสื่อสิ่งพิมพ์บ้าง ซึ่งตอนนี้ที่ตามไล่อ่านย้อนหลังตั้งแต่ฉบับแรกก็คือ “Way” magazine วัยสองขวบกว่าๆที่เมื่ออาทิตย์ที่แล้วลองซื้อกลับมานอนอ่านแล้วติดใจ เหลียวหน้าแลหลังไปมาก็นึกขึ้นมาได้ว่าที่ห้องสมุดสำนักฯเรารับเป็นสมาชิกอยู่นี่นา เพราะคุ้นๆเหมือนว่าเคยเปิดอ่านผ่านๆมาแล้ว ว่าแล้วก็เลยไปค้นๆๆๆ แล้วก็ได้ Way มานั่งอ่านอย่างเป็นการเป็นงาน

ถ้าถามว่าอะไรดลใจให้ตั้งหน้าตั้งตาอ่าน Way ได้ขนาดนั้น คงเป็นเพราะความลงตัวของทุกอย่างที่่ควรมี เนื้อหาที่ไม่เบาและไม่หนักจนเกินไป อาร์ตเวิร์กที่สวยชวนอ่าน คอลัมน์ที่มีความหลากหลายในเล่มแต่กลับยึด Theme ในแต่ละเดือนได้อย่างผสมกลมกลืน อ่านไปอ่านมาสามวันมานี้อ่าน Way ไปได้สี่เล่่มแล้ว และกำลังคิดว่าจะไปรื้อๆมาอ่านอีกสัก 5-6 ้เล่ม ประมาณว่าอ่านเอามันและอ่านเอาเรื่อง

สำหรับใครที่เบื่อ magazine แฟชั่นเนื้อหาชวนเวียนหัวและสร้างแต่กิเลส (ความอยากมีอยากได้) และำเอียนตำราเรียนเนื้อหาหนักๆชวนปวดหัวแล้วล่ะก็ ลองหันมาหยิบจับ Way ไปอ่านเล่นดู เผื่อว่าจะช่วยเปลี่ยนอรรถรสและสร้างแรงบันดาลใจในชีวิตได้บ้าง

คำเตือน : ควรจะรีบลองอ่าน เพราะถ้าเกิดอ่านแล้วติดใจ เดี๋ยวจะต้องมาตามอ่านย้อนหลังเป็นยี่สิบเล่มเหมือนกัน แล้วจะแย่เอา