แปล ‘And I love you so’ by Don McLean, แล้วฉันก็รักเธอมาก(เหลือเกิน)

วินาทีแรกที่ได้ยินเมโลดี้ของเพลงนี้ รู้สึกดนตรีว่าเก่าจัง แต่…พอตั้งใจฟังไปเรื่อยๆ ดนตรีสบายๆบวกเข้ากับเนื้อเพลงซื่อๆ (พอๆกับเสียงคนร้อง) กับคำเปรียบเทียบคมๆ ทำให้นึกไปถึงภาพของคนรักหน้าตาซื่อๆคนนึงที่ไม่รู้จะอธิบายความรักของตัวเองยังไง พยายามหยิบยกนู่นนี่มาพูด แต่ยังไงก็ยังฟังดูไม่สละสลวยสวย(เว่อร์) มีก็แต่คำพูดทื่อๆ และคำพูดซ้ำๆที่ว่า ‘And I love you so’ โอ้…เคลิ้มมมม

ไม่ต้องสวยหรูอะไร… แค่นี้… ก็ทำให้หลงรักเพลงนี้อย่างไม่รู้ดัว … แล้วฉันก็รักเธอ (เพลงนี้) มากเหลือเกิน

 

 

 

And I love you so
The people ask me how
How I’ve lived till now
I tell them I don’t know

I guess they understand
How lonely life has been
But life began again
The day you took my hand

And yes, I know how lonely life can be
The shadows follow me
And the night won’t set me free
But I don’t let the evening get me down
Now that you’re around me

And you love me too
Your thoughts are just for me
You set my spirit free
I’m happy that you do

The book of life is brief
And once a page is read
All but love is dead
That is my belief

And yes, I know how lonely life can be
The shadows follow me
And the night won’t set me free
But I don’t let the evening get me down
Now that you’re around me

And I love you so
The people ask me how
How I’ve lived till now
I tell them I don’t know

แล้วฉันก็รักเธอมากเหลือเกิน
ผู้คนมากมายไถ่ถามฉัน
ว่าฉันอยู่มาได้อย่างไรจนถึงป่านนี้
ฉันได้แต่ตอบไปว่าฉันไม่รู้

ฉันเดาว่าพวกเขาน่าจะเข้าใจ…
ถึงความเงียบเหงาอ้างว้างของชีวิต
แต่ชีวิตมันกลับเริ่มต้นอีกครั้ง
ในวันที่เธอกุมมือฉันเอาไว้

และใช่ ฉันรู้ดีว่าชีวิตหนึ่งจะเงียบเหงาได้เพียงไหน
เงามืดเหล่านั้นที่คอยไล่ตามฉัน
และรติกาลที่ไม่เคยปลดปล่อยฉันไป
แต่ฉันจะไม่ยอมให้ยามสนธยามาทำให้ฉันทดท้ออีก
ก็ตอนนี้… ฉันมีเธออยู่ข้างกาย

และเธอก็รักฉันตอบ
ความคำนึงถึงของเธอมีไว้เพียงเพื่อฉัน
เธอปลดปล่อยจิตใจของฉัน
ฉันมีความสุขเหลือเกินที่เธอทำเช่นนั้น

หนังสือแห่งชีวิตช่างแสนสั้น
และเมื่อหน้าหนึ่งได้ถูกอ่านไปแล้วนั้น
ทุกอย่างก็ตายไปสิ้น ยกเว้นเพียงแต่ความรัก
นั่นคือสิ่งที่ฉันเชื่อ

และใช่ ฉันรู้ดีว่าชีวิตหนึ่งจะเงียบเหงาได้เพียงไหน
เงามืดเหล่านั้นที่คอยไล่ตามฉัน
และรติกาลที่ไม่เคยปลดปล่อยฉันไป
แต่ฉันจะไม่ยอมให้ยามสนธยามาทำให้ฉันทดท้ออีก
ก็ตอนนี้… ฉันมีเธออยู่ข้างกาย

แล้วฉันก็รักเธอมากเหลือเกิน
ผู้คนมากมายไถ่ถามฉัน
ว่าฉันอยู่มาได้อย่างไรจนถึงป่านนี้
ฉันได้แต่ตอบไปเพียงว่าฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน

ป้ายกำกับ:, , , , ,

About doubleaphrodite

An ordinary person enjoys traveling around and learning from the world.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: